Esquizofrenia/Que é?/O mundo das persoas con esquizofrenia

En Galilibros, o Wikibooks en galego.
Galilibro
A ESQUIZOFRENIA
Wikibooks-logo.svg
Introdución
Historia
Tratamento
Máis información

Percepcións distorsionadas da realidade[editar]

O enfermo de esquizofrenia pode ter percepcións da realidade moi diferentes ás das persoas que o rodean. O enfermo pode sentirse asustado, ansioso e confundido debido a que vive nun mundo distorsionado por alucinacións e delirios.

En parte debido á realidade inusual que experimenta, o enfermo de esquizofrenia pode comportarse de xeito moi variable. Ás veces parece distante, indiferente ou preocupado. Ás veces, pode manter unha actitude fixa, por exemplo, sentarse ríxido, sen moverse nin emitir son durante horas. Outras veces, pode estar completamente alerta, moverse constantemente e facer algo sen parar.

Alucinacións e ilusións[editar]

As alucinacións e ilusións son trastornos de percepción comúns nas persoas que sofren de esquizofrenia. As alucinacións son percepcións que non se basean na realidade, poden ocorrer a través de tódolos sentidos, audición, vista, tacto, gusto ou olfacto. Así a todo, o escoitar voces que outras persoas non escoitan é o tipo máis común de alucinación na esquizofrenia. As voces ás veces describen as actividades do paciente, manteñen unha conversación entre elas, ou advirten ao paciente de perigos inminentes e ata lle dan ordes. As ilusións son diferentes das alucinacións. Mentres que as alucinacións ocorren sen un estímulo sensorial, as ilusións son a distorsión dun estímulo sensorial. Cando a persoa experimenta unha ilusión está interpretando incorrectamente algo que ocorre na realidade.

Delirios[editar]

Os delirios son crenzas falsas que non responden á razón nin á evidencia e que non son compartidas polas persoas que rodean ao enfermo. Non se consideran delirios as crenzas culturais que son compartidas polos membros dunha cultura. Os delirios poden ser sobre temas diferentes. Por exemplo, os pacientes que sofren de esquizofrenia de tipo paranoica, aproximadamente un terzo de tódolos que sofren de esquizofrenia, xeralmente teñen delirios de persecución, polo que cren ser enganados, acosados, envelenados e ás veces cren que outras persoas conspiran en contra deles, sen que estas cousas estean realmente sucedendo. Estes pacientes poden crer que eles, un membro da súa familia ou alguén moi próximo, é vítima dunha persecución por outra persoa ou organización. Outro tipo de delirio que se pode dar na esquizofrenia é o de grandeza. O enfermo cre ser unha persoa famosa ou importante. Algunhas veces os delirios experimentados polas persoas con esquizofrenia son insólitos. Por exemplo, o enfermo cre que un veciño controla o seu comportamento con ondas magnéticas, que as persoas que aparecen en televisión lle están enviando mensaxes, ou que os seus pensamentos están sendo transmitidos por ondas radiais e son captados por outros.

Trastorno do pensamento[editar]

A esquizofrenia xeralmente afecta a capacidade de pensar. Ás veces os pensamentos xorden e desaparecen rapidamente. Moitas veces o paciente non parece prestar atención ás cousas, non se pode concentrar nun tema e distráese doadamente.

En certas situacións as persoas con esquizofrenia non poden determinar o que é ou non relevante, perden a capacidade de fiar os pensamentos nunha secuencia lóxica, de maneira que se presentan desorganizados e fragmentados. Esta perda de continuidade lóxica chamada "trastorno do pensamento", pode dificultar moito a conversa. En xeral, cando as persoas ao redor do paciente non entenden o que este di, séntense incomodas e tenden evitarlo, contribuíndo ao seu illamento social.

Expresión emocional[editar]

As persoas que sofren de esquizofrenia xeralmente sofren dunha limitación na súa capacidade de expresión afectiva. É dicir, a capacidade para expresar sentimentos e estados emocionais está diminuída. O enfermo pode mostrar unha aparencia de non sentir emocións, pode falar coa voz monótona e manter unha expresión facial apática. Pode illarse socialmente e evitar o contacto con outros. Cando o enfermo é forzado a interactuar con outros, parece non ter nada que dicir e a súa capacidade de pensamento parece empobrecida. O interese en facer cousas pode diminuír marcadamente. Tamén pode diminuír a capacidade para gozar dos aspectos pracenteiros da vida. En casos graves, o enfermo pode pasarse días enteiros sen facer nada, e inclusive ignorar a hixiene persoal máis básica. Estes problemas de expresión emocional e de motivación, que poden ser moi preocupantes para os familiares e amigos, son síntomas de esquizofrenia e non deben ser considerados como defectos de personalidade ou debilidades de carácter.

A diferenza entre o normal e o anormal[editar]

Ocasionalmente, as persoas normais poden sentirse, pensar, ou actuar de xeitos que se semellan superficialmente á esquizofrenia. Por exemplo, a tódalas persoas normais pódelles suceder nalgún momento que non poden pensar claramente por ansiedade extrema . Nunha situación que produce ansiedade marcada, un pode sentirse confundido e incapaz de coordinar os pensamentos ou esquecerse do que quería dicir. Isto non é esquizofrenia. De igual modo, as persoas con esquizofrenia non sempre actúan de xeito anormal. De feito, algunhas persoas esquizofrénicas poden parecer completamente normais e perfectamente responsables aínda cando están experimentando alucinacións e delirios. A condición do paciente pode variar marcadamente a través do tempo mostrando períodos de empeoramento, especialmente cando os medicamentos son suspendidos, e períodos nos que volve case á normalidade, xeralmente cando está recibindo o tratamento apropiado.

¿Os actos de violencia son comúns nas persoas que sofren de esquizofrenia?[editar]

A prensa, radio e televisión moitas veces presentan a violencia criminal coma se fose o resultado de enfermidades mentais. Así a todo, a realidade é outra. Os estudos de investigación indican que as persoas con esquizofrenia non teñen unha predisposición á violencia, agás aquelas que teñen antecedentes de violencia criminal antes de enfermar, e aquelas con problemas de drogas ou alcohol. A maioría de persoas que sofren de esquizofrenia non son violentas. O habitual é que prefiran estar soas e illarse. A maioría dos crimes violentos non son cometidos por persoas con esquizofrenia, e a maioría de persoas con esquizofrenia non cometen crimes violentos.

O abuso de drogas eleva significativamente a probabilidade de cometer actos de violencia nas persoas con esquizofrenia, pero o mesmo sucede coas persoas sen enfermidade mental. As persoas que sofren de síntomas paranoicos e psicóticos, os cales tenden a empeorar se se suspenden os medicamentos, tamén teñen un risco máis alto de cometer actos violentos. É común que estes sexan dirixidos a familiares e amigos, e xeralmente ocorren no fogar.

Abuso de drogas[editar]

O abuso de substancias a miúdo é un motivo de preocupación para os familiares e amigos de pacientes esquizofrénicos. Hai varios aspectos do consumo de substancias psicoactivas que deben ser consideradas. Algunhas das persoas que usan este tipo de substancias poden mostrar síntomas similares aos da esquizofrenia. A maioría dos expertos opinan que o abuso de estupefacientes non causa esquizofrenia. Así a todo moitos dos pacientes que padecen este tipo de trastorno abusan do alcohol ou das drogas, o que pode levar a complicacións serias. Por unha banda, pódese reducir a eficacia dos medicamentos usados para o tratamento da enfermidade. Doutra banda, substancias estimulantes como as anfetaminas, a cocaína, a marihuana e PCP poden agravar os síntomas do paciente.

A esquizofrenia e a nicotina[editar]

A adicción á nicotina causada polo consumo de cigarros é a adicción máis común nas persoas con esquizofrenia. O índice de fumadores nos EE.UU. é aproximadamente o vinte e cinco ao trinta por cento da poboación xeral e en pacientes con esquizofrenia é aproximadamente o triplo. Estudos de investigación demostraron que a relación entre o consumo de cigarros e a esquizofrenia é complexa. Nalgúns casos o fumar é unha forma de automedicarse. Paradoxalmente, o consumo de cigarros diminúe a efectividade dos medicamentos antipsicóticos. Varios estudos demostraron que os pacientes esquizofrénicos fumadores requiren doses máis altas de medicamentos antipsicóticos. Deixar de fumar pode ser especialmente difícil para estas persoas, xa que usualmente os síntomas de abstinencia empeoran temporalmente os síntomas de esquizofrenia. Os métodos para deixar de fumar, incluíndo os produtos de substitución de nicotina (goma de mascar, inhaladores ou parches cutáneos de nicotina), poden ser eficaces. O médico debe supervisar coidadosamente as doses dos medicamentos que o enfermo toma cando os pacientes con esquizofrenia comezan ou deixan de fumar.

¿Cal é a relación co suicidio?[editar]

O suicidio é un perigo grave para as persoas que sofren de esquizofrenia. Se unha persoa trata de suicidarse ou indica que o vai facer, debe obterse axuda profesional inmediatamente. A proporción de persoas con esquizofrenia que se suicidan é máis alta cá da poboación xeral. Aproximadamente o dez por cento de persoas con esquizofrenia (especialmente homes novos) cometen suicidio. Tristemente, é moi difícil predicir o suicidio en persoas con esquizofrenia.

capítulo anterior: Diagnóstico e presentación (signos e síntomas)
capítulo seguinte: Cal é a causa da esquizofrenia?