Curso de lingua galega/Os determinantes/O posesivo

En Galilibros, o Wikibooks en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Curso de L. Galega

Gramática

Historia da Lingua

Ir a: Exercicios sobre o posesivo
Ir a:   Curso de lingua galega ····· Hª do galego ····· Exercicios de morfosintaxe ····· Exercicios de ortografía ····· Exercicios de léxico 

  A Normativa oficial do galego (na wikipedia galega) 


Os determinantes posesivos acompañan un nome e indican posesión, propiedade, pertenza ou simple relación de correspondencia.

Veremos as formas que poden adoitar os determinantes posesivos no seguinte cadro:

  un posuidor varios posuidores
  masculino feminino masculino feminino
  singular plural singular plural singular plural singular plural
1ra persoa meu meus miña miñas noso nosos nosa nosas
2da persoa teu teus túa túas voso vosos vosa vosas
3ra persoa seu seus súa súas seu seus súa súas

Velaí algúns exemplos do uso dos posesivos:

Qué funcións teñen os posesivos?[editar]

Os posesivos fan de determinantes cando acompañan ao subtantivo:

  • O meu coche
  • A súa moto

Cando substitúen o nome fan de pronomes (teñen función nuclear):

  • Iso é meu
  • Aquela casa é súa tamén

Cómpre saber ademais que ...[editar]

  • O posesivo cando vai diante dun nome ten que ir obrigatoriamente con artigo: o meu can; a túa casa. Hai algúns casos que non é obrigada a presenza do artigo co posesivo:
    • Cos nomes de parentesco: miña nai; nosos irmáns
    • Nos vocativos: Meu pai, que estás no ceo, santificado sexa o teu nome
    • En exclamacións: ¡Meu Deus!; ¡Meu amigo, así son as cousas!
    • Con nomes referidos a seres únicos ou a dignidades: Nosa Señora do Carme; Súa Excelencia
    • Nalgunhas frases feitas: meu dito, meu feito
  • Os xiros: de meu, de teu, de seu, de noso, de voso, de seu úsanse para expresar a pertenza exclusiva; así, a frase Antón vive na súa casa non quere dicir que a casa pertence a Antón; mentres que se dicimos Antón vive en casa de seu, estamos a dicir que a casa lle pertence a Antón. Outras veces, esas formas indican que unha calidade se ten por propia natureza: O Carlos é bo de seu = Carlos é bo por natureza
  • As formas cadanseu/s, cadansúa/s empréganse para lle adxudicar un obxecto a cada persoa, dentro dun grupo; ou cando se lles quere distribuír un número igual ou semellante de obxectos a varias persoas. Vai sempre ao lado do obxecto que se distribúe e nunca da persoa: regaleilles cadanseu balón ós meus sobriños; repartín entre eles cadanseus caramelos
  • As formas da primeira persoa poden indicar familiaridade ou afectividade: o noso Xoán está a vivir en Santiago; o meu Paco ten moi boa man para a cociña
  • Fixádevos no valor que ten o posesivo feminino detrás de determinadas locucións adverbiais: pasou diante nosa (de nós), caeu enriba súa (dela)
  • Outros significados do posesivo:
    • os meus, os teus, os seus, os nosos, os vosos poden ter o significado de "a miña, a túa ... familia": os meus veñen de vacacións en Xullo
    • as miñas, as túas, as súas, as nosas, as vosas poden significar "as cousas, feitos ou trasnadas que adoita facer unha persoa": o meu fillo xa fixo unha da súas, díxolle unha das súas e deixouno calado
    • o meu, o teu, o seu, o noso, o voso poden significar "o que me (che, lle, ...) gusta" ou "o propio, o natural de min, de ti, ...": a pintura non é o meu
    • É frecuente achar o posesivo meu como vocábulo vocativo adecuado para chamar a atención dun compañeiro: Meu, botámoslles unha man á brisca